Zend_Auth_Adapter_DbTable zapewnia możliwość przeprowadzenia uwierzytelniania w oparciu o dane przechowywane w tabeli bazy danych. Z tego względu, że klasa Zend_Auth_Adapter_DbTable wymaga przekazania instancji klasy Zend_Db_Adapter_Abstract do jej konstruktora, każda ta instancja jest powiązana z konkretnym połączeniem do bazy danych. Inne opcje konfiguracyjne mogą być ustawione za pomocą konstruktora lub za pomocą metod instancji, po jednej dla każdej z opcji. Dostępne opcje konfiguracyjne to: tableName: Jest to nazwa tabeli bazy danych, która zawiera dane uwierzytelniania i do której jest przeprowadzane zapytanie uwierzytelniające. identityColumn: Jest to nazwa kolumny tabeli bazy danych, która reprezentuje tożsamość. Kolumna tożsamości musi zawierać unikalne wartości, na przykład takie jak nazwa użytkownika czy adres e-mail. credentialColumn: Jest to nazwa kolumny tabeli bazy danych, która reprezentuje wartość uwierzytelniającą. W prostym schemacie uwierzytelniania opartym o nazwę tożsamości i hasło, wartość uwierzytelniająca odpowiada hasłu. Zobacz także opcję credentialTreatment. credentialTreatment: W wielu przypadkach, hasło i inne wrażliwe dane są zszyfrowane, haszowane, zakodowane lub w inny sposób przetworzone przez jakąś funkcję lub algorytm. Określając metodę przerobienia danych, taką jak na przykład 'MD5(?)' czy 'PASSWORD(?)', programista może użyć konkretnej funkcji SQL na danych uwierzytelniających. Z tego względu, że te funkcje są specyficzne dla konkretnych systemów baz danych, zajrzyj do odpowiednich dokumentacji aby sprawdzić dostępność takich funkcji dla twojego systemu bazy danych. Jak wyjaśniono we wprowadzeniu, konstruktor klasy Zend_Auth_Adapter_DbTable wymaga przekazania mu instancji klasy Zend_Db_Adapter_Abstract, zapewniającej połączenie do bazy danych, z którym powiązana jest instancja adaptera uwierzytelniania. Na początku powinno być utworzone połączenie do bazy danych. Poniższy kod tworzy adapter bazy danych przechowywanej w pamięci, tworzy prostą strukturę tabeli, a następnie wstawia wiersz, w oparciu o który przeprowadzimy później zapytanie uwierzytelniające. Ten przykład wymaga dostępnego rozszerzenia PDO SQLite: ':memory:')); // Budujemy zapytanie tworzące prostą tabelę $sqlCreate = 'CREATE TABLE [users] (' . '[id] INTEGER NOT NULL PRIMARY KEY, ' . '[username] VARCHAR(50) UNIQUE NOT NULL, ' . '[password] VARCHAR(32) NULL, ' . '[real_name] VARCHAR(150) NULL)'; // Tworzymy tabelę z danymi uwierzytelniania $dbAdapter->query($sqlCreate); // Budujemy zapytanie wstawiające wiersz, dla którego możemy przeprowadzić // próbę uwierzytelniania $sqlInsert = "INSERT INTO users (username, password, real_name) " . "VALUES ('my_username', 'my_password', 'My Real Name')"; // Wstawiamy dane $dbAdapter->query($sqlInsert); ]]> Gdy połączenie do bazy danych oraz dane w tabeli są już dostępne, możesz utworzyć instancję klasy Zend_Auth_Adapter_DbTable. Opcje konfiguracyjne mogą być przekazane do konstruktora lub przekazane jako parametry do metod dostępowych już po utworzeniu instancji: setTableName('users') ->setIdentityColumn('username') ->setCredentialColumn('password') ; ]]> W tym momencie intancja adaptera uwierzytelniania jest gotowa do przeprowadzenia zapytań uwierzytelniających. W celu utworzenia zapytania, wejściowe dane uwierzytelniania są przekazywane do adaptera przed wywołaniem metody authenticate(): setIdentity('my_username') ->setCredential('my_password'); // Przeprowadzamy zapytanie uwierzytelniające, zapisując rezultat $result = $authAdapter->authenticate(); ]]> Oprócz możliwości użycia metody getIdentity() obiektu rezultatu uwierzytelniania, obiekt Zend_Auth_Adapter_DbTable pozwala także na odebranie wiersza tabeli po udanym uwierzytelnieniu. getIdentity() . "\n\n"; // Wyświetlamy wiersz rezultatów print_r($authAdapter->getResultRowObject()); /* Wyświetlone dane: my_username Array ( [id] => 1 [username] => my_username [password] => my_password [real_name] => My Real Name ) */ ]]> Z tego względu, że wiersz tabeli zawiera dane potrzebne do uwierzytelniania, ważne jest, aby dane były zabezpieczone przed dostępem przez osoby nieuprawnione. Domyślnie Zend_Auth_Adapter_DbTable po udanym uwierzytelnieniu zwraca do obiektu uwierzytelniającego spowrotem tę samą tożsamość. W innym przykładzie użycia programista może chcieć przechować w stałym mechanizmie przechowywania Zend_Auth obiekt tożsamości zawierający inne użyteczne informacje. W takim przypadku może użyć metody getResultRowObject() aby zwrócić obiekt klasy stdClass. Poniższy kod ilustruje sposób jego użycia: _auth->authenticate($adapter); if ($result->isValid()) { // przechowujemy tożsamość jako obiekt, w którym zwracane są jedynie // pola username oraz real_name $storage = $this->_auth->getStorage(); $storage->write($adapter->getResultRowObject(array( 'username', 'real_name' ))); // przechowujemy tożsamość jako obiekt, w którym kolumna zawierająca // hasło została pominięta $storage->write($adapter->getResultRowObject( null, 'password' )); /* ... */ } else { /* ... */ } ]]> O ile głównym przeznaczeniem komponentu Zend_Auth (i odpowiednio Zend_Auth_Adapter_DbTable) jest uwierzytelnianie a nie autoryzacja, jest kilka problemów które możemy rozwiązać odrobinę przekraczając pole zastosowań komponentu. Zależnie od tego jak zdecydujesz wyjaśnić swój problem, czasem może być przydatne rozwiązanie problemu autoryzacji podczas uwierzytelniania. Komponent Zend_Auth_Adapter_DbTable posiada pewien wbudowany mechanizm, który może być użyty do dodania dodatkowych warunków podczas uwierzytelniania, dzięki czemu można rozwiązać niektóre problemy. Innym przykładem może być implementacja mechanizmu saltingu. Jest to technika pozwalająca w znaczny sposób zwiększyć bezpieczeństwo aplikacji. Polega ona na tym, że dołączając do każdego hasła losowy łańcuch znaków spowodujemy, że niemożliwe będzie przeprowadzenie ataku brute force na bazę danych w oparciu o przygotowany słownik. Zaczniemy od zmodyfikowania schematu tabeli bazy danych, aby móc przechowywać nasz łańcuch znaków salt: query($sqlAlter); ]]> W prosty sposób wygenerujmy salt dla każdego rejestrującego się użytkownika: I skonfigurujmy sterownik bazy danych: Możesz jeszcze zwiększyć bezpieczeństwo używając dodatkowo statycznego fragmentu łańcucha znaków umieszczonego na stałe w kodzie aplikacji. W przypadku, gdy atakujący uzyska dostęp do bazy danych (np. za pomocą ataku SQL injection), a nie będzie miał dostępu do kodu źródłowego, hasła wciąż będą dla niego nieprzydatne. Innym sposobem jest użycie metody getDbSelect() klasy Zend_Auth_Adapter_DbTable po utworzeniu adaptera. Ta metoda zwróci obiekt klasy Zend_Db_Select, który ma być użyty do przeprowadzenia uwierzytalniania. Ważne jest, że ta metoda zawsze zwróci ten sam obiekt, niezależnie od tego czy metoda authenticate() została wywołana czy nie. Ten obiekt nie będzie posiadał żadnych informacji dotyczących nazwy tożsamości i hasła, ponieważ te dane będą umieszczone tam dopiero w czasie wywołania metody authenticate(). Przykładem sytuacji w której można by użyć metody getDbSelect() może być potrzeba sprawdzenia statusu użytkownika, czyli sprawdzenia czy konto użytkownika jest aktywne. getDbSelect(); $select->where('active = "TRUE"'); // uwierytelniamy, z warunkiem users.active = TRUE $adapter->authenticate(); ]]>